Pavarësisht se çfarë mendoni për mençurinë e operacionit për të kapur Nicolás Maduron, ai ishte logjistikisht i guximshëm dhe teknikisht mbresëlënës, një demonstrim i theksuar i fuqisë ushtarake amerikane. Ishte Presidenti Trump duke treguar forcë më shumë se kurrë më parë.
Por kur, më vonë atë mëngjes, ai doli para kamerave televizive në Mar-a-Lago për të bërë xhiron e fitores, ajo ishte më tepër një lëkundje fitoreje. Ai dukej i lodhur. Fliste në mënyrë të përhumbur dhe të shpërndarë. Nuk ishte Presidenti George W. Bush që zbarkonte në një aeroplanmbajtëse me kostum fluturimi në vitin 2003 për të mbajtur një fjalim që shpallte para kohe suksesin e ndërhyrjeve amerikane në Irak; ishte i njëjti Trump i vjetër, me të njëjtat rroba të zakonshme, duke folur në të njëjtën mënyrë monotone, vetëm se tingëllonte më i moshuar.
Sigurisht, presidenti 79-vjeçar kishte qenë zgjuar gjithë natën ose pothuajse gjithë natën, gjë që u bë e dukshme edhe nga fakti se mori një telefonatë në orën 4:30 të mëngjesit në celularin e tij nga kolegu im i Times, Tyler Pager. Kushdo në këpucët elegante të Trumpit do të ishte i rraskapitur. Por qëndrimi dhe ritmi i tij sugjeronin diçka më shumë sesa thjesht mungesë gjumi, ashtu si edhe paaftësia e tij për të tingëlluar triumfues ndërsa pretendonte një tjetër triumf, për të shfaqur ngjyra ndërsa fryhej si pallua. Në një moment të tillë, do të prisje që adrenalina të ishte aq e lartë sa të prodhonte një performancë të ekzaltuar. Në vend të kësaj, ai dha një performancë të shuar.
Kjo ilustroi një përplasje potencialisht të rrezikshme dinamikash që është një nga shqetësimet e mia kryesore për periudhën nga tani deri te zgjedhjet e mesmandatit në nëntor — të cilat, siç e di shumë mirë Trump, mund të sjellin një ndëshkim dhe më pas kufizime që aktualisht nuk i përballet. A do të sjellë një energji e zvogëluar dhe një orë që troket ambicie të zgjeruara dhe shfaqje kompensuese force? A do të intensifikohet uria e tij — për më shumë fitore të dukshme, për më shumë njohje, për thjesht më shumë — paralelisht me perspektivën e dobësimit politik?
E shikoj dhe e dëgjoj dhe kam ndjesinë e një njeriu që po mbushet në bufet përpara se t’i hiqet. Një njeri që bërtet, ose përpiqet të bërtasë, për epërsinë e tij ndërsa zëri i dobësohet. “Dominim”, “dominim”, “dominim” — ai u kthye vazhdimisht te kjo fjalë gjatë konferencës së tij për shtyp në Mar-a-Lago, një tik që ishte po aq tregues sa edhe i pavetëdijshëm.
Po aq tregues ishte edhe shfaqja që organizoi për Pagerin dhe tre gazetarë të tjerë të Times — Zolan Kanno-Youngs, Katie Rogers dhe David E. Sanger — të mërkurën në mbrëmje, kur i ftoi në Zyrën Ovale për një intervistë dyorëshe, kohëzgjatja e së cilës ishte pjesë e mesazhit, siç e bëri të qartë vetë Trump.
“Dy orë,” u tha ai gazetarëve në fund të intervistës. “Mund të shkoja nëntë orë.”
Me gazetarët të pranishëm, ai mori një telefonatë nga Gustavo Petro, presidenti i Kolumbisë. Përmbajtja e telefonatës ishte jashtë regjistrimit, por gjatësia e saj — “pjesa më e madhe e një ore”, siç e përshkruan gazetarët — ishte diçka që Trump dukej se donte të vihej në dukje. Ai i pyeti ata: “Mendoni se Biden mund ta bënte këtë?”
Rogers shkroi se Trump kërkoi të “paraqiste veten si të palodhur, duke projektuar qëndrueshmëri dhe energji për një organizatë mediatike që ai e ka akuzuar për sjellje kryengritëse për raportimin mbi shëndetin dhe moshën e tij.”
Dhe Trump tha pa ngurrim se kufijtë e vetëm të pushtetit të tij ishin “moraliteti i tij”. Që, për veshët e mi, do të thotë asnjë kufi fare. Nuk kam vërejtur kurrë te Trump diçka që i afrohet një kodi moral konvencional, një grup busullash etike që kufizojnë sjelljen e tij. Kam parë ankesa, mëri, teka dhe dëshira — kaq shumë dëshira.
Prej muajsh tani, ai po vepron me një lakmi mbresëlënëse edhe për dikë kaq famëkeq për etjen për fitim. Po krijon një sallë balloje të bardhë, tejet pompoze, në një krah të ri lindor, po aq të lartë sa ndërtesa kryesore e Shtëpisë së Bardhë. Po përpiqet të stampojë fytyrën e tij në të dy anët e një monedhe prej 1 dollari për të përkujtuar 250-vjetorin e vendit. Po ndërton gjithashtu një monument krejtësisht të ri — një hark të shndritshëm e kitsch — për këtë rast.
Ai shpalli ndërtimin e një “flote të artë” anijesh luftarake të “klasës Trump”. Vendosi emrin e tij mbi Qendrën Kennedy dhe mbi Institutin Amerikan të Paqes. “Duhet ta vësh emrin tënd mbi gjëra, përndryshe askush nuk të mban mend,” raportohet të ketë thënë gjatë mandatit të tij të parë. Në këtë mandat të dytë, ai është në modalitetin “mos guxo të më harrosh”, dhe pafundësia e drejtimeve në të cilat mund të shtrihet ky impuls është tmerruese.
A mund të shtrihet te Grenlanda? Është një artikull bufeti që ai po e vështron. Te Kanadaja? Ka shfaqur oreks. Ai është bujar me kërcënime. I mbushur me nevojë. Dëshiron më shumë afirmim. Nervoziteti i shpërthen kur ai nuk vjen menjëherë.
“Do të doja të mund të më shpjegonit çfarë dreqin po ndodh me mendjen e publikut,” u tha Trump anëtarëve republikanë të Dhomës së Përfaqësuesve në një mbledhje partie javën e kaluar, duke iu referuar sondazheve që paraqesin një elektorat të pakënaqur dhe të trazuar. “Sepse ne kemi — ne kemi politikën e duhur.” Këta votues bezdisës! Kaqqë mosmirënjohës.
Trump i paralajmëroi ligjvënësit se ata “duhet të fitojnë zgjedhjet e mesmandatit”, sepse nëse nuk i fitojnë, “do të më shkarkojnë”.
Ky është pohimi i një njeriu që është thellësisht i vetëdijshëm për vdekshmërinë e pushtetit të tij — dhe që duket se po lufton dhe po qetëson ankthin e tij duke u futur në një shfrenim gjithnjë e më ekstravagant pushteti./ New York Times/
