Luis Enrique vazhdon të rishkruajë historinë e PSG-së. Me triumfin e dytë radhazi në Champions League, trajneri spanjoll ka transformuar atë që për vite me radhë ishte një ëndërr e paarritshme për klubin parizien në një normalitet të ri, duke konsoliduar vendin e tij mes trajnerëve më fitues dhe më me ndikim të futbollit modern.
Kur mbërriti në Paris në vitin 2023, Luis Enrique nuk premtoi trofe të menjëhershëm. Misioni i tij ishte shumë më ambicioz: të ndryshonte kulturën e klubit. Ai donte të ndërtonte një skuadër ku sakrifica kolektive të vlente më shumë se individualitetet, ku të gjithë të ishin të detyruar të vraponin, të mbronin dhe të bënin presion pa dallim statusi.
Një projekt që në fillim ngjalli dyshime, por që sot duket si çelësi i rilindjes europiane të PSG-së. Në Budapest, në fund të finales së fituar kundër Arsenalit, trajneri asturian festoi një tjetër arritje historike: më shumë sesa ndeshja e vetme, ishte rrugëtimi i skuadrës që certifikoi suksesin e një filozofie që e ka shndërruar Paris Saint-Germain në një makineri pothuajse perfekte.
Vetë lojtarët e konsiderojnë atë arkitektin e vërtetë të transformimit dhe për këtë arsye janë domethënëse fjalët e Achraf Hakimit: “Luis Enrique është heroi më i madh i klubit. Ne e ndjekim dhe kemi besim tek ai. Që nga dita e parë na tha se skuadra është më e rëndësishme se lojtarët individualë. Kemi krijuar jo vetëm një skuadër, por një familje.”
PSG, Luis Enrique tashmë është legjendë, nga fusha te trofetë
Për vite me radhë PSG ishte identifikuar si një koleksion kampionësh më shumë sesa si një skuadër. Epokat e Neymar, Lionel Messi dhe Kylian Mbappé garantuan spektakël dhe talent, por jo trofeun më të dëshiruar. Eliminimet europiane shpesh shoqëroheshin me akuza për brishtësi mendore dhe mungesë identiteti. Luis Enrique përmbysi gjithçka.
Largimi i Mbappé, që shumë e konsideronin një goditje shkatërruese, u shndërrua në mundësinë për të kompletuar revolucionin e tij. Asnjë lojtar nuk u bë më i rëndësishëm se grupi dhe PSG vazhdoi të fitonte dhe të bindte pa u varur nga një yll i vetëm. Sot kolektivi vjen para gjithçkaje dhe rezultatet i japin të drejtë.
Pavarësisht një sezoni të shoqëruar nga dëmtime, rotacione të detyruara dhe një kalendar rraskapitës, parizienët kanë ruajtur një konkurrueshmëri mbresëlënëse në të gjitha frontet. Edhe në vështirësi, skuadra ka treguar soliditet, rezistencë dhe një aftësi të jashtëzakonshme përshtatjeje. Një ekip me identitet të fortë, që nuk kursen vrapimet përpara dhe mbrapa.
PSG në majën e Europës, triumfon me penallti në finalen e Champions: Gabriel tradhton Arsenal
Sekreti i PSG-së së Luis Enrique nuk qëndron vetëm te talenti individual, por te fluiditeti i jashtëzakonshëm taktik që e bën skuadrën të paparashikueshme dhe shumë të vështirë për t’u ndalur. Parizienët ndryshojnë vazhdimisht pozicionet gjatë ndeshjes, por pa humbur kurrë ekuilibrin, falë një sistemi të bazuar në rregulla të sakta dhe lëvizje të koordinuara. Ideja e trajnerit spanjoll është po aq e thjeshtë sa revolucionare: nuk ka rëndësi kush e zë një zonë të caktuar të fushës, por që ajo zonë të jetë gjithmonë e mbuluar. Për këtë arsye, anësorët, mbrojtësit e krahut, mesfushorët dhe sulmuesit ndërrojnë vazhdimisht role dhe pozicione.
Nëse Kvaratskhelia futet në qendër, Nuno Mendes hap lojën në krah; nëse Dembélé tërhiqet prapa për të marrë pjesë në ndërtimin e aksionit, një mesfushor sulmon thellësinë duke zënë vendin e tij. Megjithatë, pas kësaj lirie të dukshme fshihet një strukturë shumë rigoroze. Dy mbrojtësit qendrorë përfaqësojnë pikat fikse të sistemit, ndërsa pjesa tjetër e skuadrës rrotullohet rreth tyre duke ndjekur parime të përcaktuara qartë.
Luis Enrique i përkufizon këta elementë si “ankora dhe lojtarë të lëvizshëm”: disa garantojnë ekuilibër dhe mbulimin e hapësirave, ndërsa të tjerët kanë liri lëvizjeje për të krijuar epërsi numerike dhe për të hutuar markimet kundërshtare. Figura e Hakimit është emblematike, pasi shpesh shfaqet në zona të fushës që zakonisht u përkasin sulmuesve. Nuk është e rrallë të shohësh marokenin të futet në zonë për të finalizuar aksione, ndërsa anësorët ofensivë tërhiqen prapa ose futen në qendër.
Edhe Dembélé gëzon një liri pothuajse totale: ai mund të marrë topin kudo, të nxjerrë mbrojtësit nga pozicionet e tyre dhe të krijojë hapësira për depërtimet e shokëve. Ky mekanizëm vë veçanërisht në vështirësi skuadrat që mbrohen me markim individual. Shkëmbimet e vazhdueshme të pozicioneve i detyrojnë kundërshtarët të zgjedhin mes ndjekjes së referencës së tyre larg zonës së kompetencës ose lënies së saj të lirë, duke krijuar në mënyrë të pashmangshme hapësira. Për ta bërë të mundur këtë lloj futbolli nevojiten cilësi teknike, inteligjencë taktike dhe një gjendje atletike e jashtëzakonshme.
Nuk është rastësi që Luis Enrique ka theksuar shpesh dëshirën e tij për të pasur një skuadër të përbërë nga lojtarë të aftë të interpretojnë më shumë se një rol. Rotacionet e vazhdueshme kërkojnë energji të mëdha, por i lejojnë PSG-së të ruajë intensitetin dhe paparashikueshmërinë gjatë gjithë sezonit.
Luis Enrique si Guardiola dhe Zidane: vetëm Ancelotti është përpara
Pikërisht ky kombinim organizimi, shkathtësie dhe talenti e ka shndërruar PSG-në në një nga skuadrat më spektakolare dhe më të kompletuara të futbollit europian, të aftë të dominojë lojën pa hequr dorë nga kreativiteti i kampionëve të saj. Me këtë fitore, Luis Enrique arrin kuotën e tre Champions League në karrierë, duke barazuar trajnerë legjendarë si Pep Guardiola dhe Zinedine Zidane.
Përpara tij mbetet vetëm Carlo Ancelotti, rekordmeni absolut me pesë triumfe në këtë kompeticion. Që nga mbërritja në Paris, Luis Enrique ka fituar pothuajse të gjithë trofetë e mundshëm, duke triumfuar në shumicën dërrmuese të kompeticioneve ku ka marrë pjesë dhe duke e transformuar PSG-në në një fuqi të qëndrueshme europiane. Ai nuk është më vetëm trajneri që i solli dy Champions League radhazi kryeqytetit francez: është njeriu që ndryshoi përgjithmonë fatin e klubit, duke ndërtuar një perandori sportive të destinuar të lërë gjurmë në historinë e futbollit europian.
