HIPOTEKAT DHE BUROKRACIA NUK MUND TË MBAJNË PENG ZHVILLIMIN E SHQIPËRISË Nga Flamur Buçpapaj

HIPOTEKAT DHE BUROKRACIA NUK MUND TË MBAJNË PENG ZHVILLIMIN E SHQIPËRISË
Nga Flamur Buçpapaj
Një nga problemet më të mëdha që vazhdon të pengojë zhvillimin e Shqipërisë është pasiguria juridike mbi pronën. Edhe pas shumë reformave, mijëra qytetarë shqiptarë vazhdojnë të përballen me vonesa të pafundme për regjistrimin e pronave të tyre pranë Agjencisë Shtetërore të Kadastrës. Kjo nuk është më vetëm një çështje administrative, por një problem kombëtar që prek ekonominë, investimet, mirëqenien e familjeve dhe besimin e qytetarëve te shteti.
Prona është themeli i zhvillimit ekonomik. Një qytetar që nuk mund të regjistrojë pronën e tij nuk mund të investojë lirshëm, nuk mund të zhvillojë një biznes, nuk mund të përdorë pasurinë e tij si garanci dhe shpesh mbetet peng i një sistemi burokratik që zgjat pafundësisht zgjidhjen e çështjeve të tij.
E them këtë edhe nga përvoja ime personale. Prej pesë vitesh përpiqem të regjistroj pronën time me AMTP në Tropojë, nëpërmjet strukturave përkatëse të kadastrës në Kukës, por ende nuk kam marrë një zgjidhje përfundimtare. Nuk kërkoj asgjë më shumë sesa zbatimin e ligjit dhe njohjen e një të drejte që buron nga dokumentacioni i pronësisë. Por kur një qytetar pret me vite për një shërbim që duhet të ishte normal, atëherë kemi një problem të madh me funksionimin e administratës.
Ky nuk është vetëm rasti im. Në shumë zona të Shqipërisë, veçanërisht në zonat veriore dhe rurale, familje të tëra kanë mbetur me prona të paregjistruara, duke humbur mundësi zhvillimi dhe investimi. Shqipëria nuk mund të pretendojë një ekonomi moderne dhe standarde evropiane, nëse qytetarët e saj nuk kanë siguri të plotë mbi pronën.
Problemi shpesh nuk është vetëm ligji, por mënyra se si zbatohet ai. Drejtues institucionesh dhe zyrtarë të ndryshëm, përmes vonesave, interpretimeve të gabuara ose mungesës së përgjegjësisë, mund të kthehen në pengesë për investimet dhe zhvillimin. Një administratë që vonon padrejtësisht një dosje për vite me radhë dëmton jo vetëm një individ, por gjithë ekonominë e vendit.
Shqipëria ka nevojë për një kulturë të re qeverisjeje, ku çdo institucion të mbajë përgjegjësi për rezultatet. Agjencia Shtetërore e Kadastrës duhet të ketë afate të qarta për zgjidhjen e dosjeve, kontroll më të fortë mbi zyrat vendore dhe mekanizma që garantojnë se qytetari nuk do të mbetet peng i burokracisë.
Qeveria e re duhet ta trajtojë çështjen e pronës si një prioritet kombëtar. Duhet të krijohen grupe të posaçme për zgjidhjen e dosjeve të mbartura prej vitesh, sidomos në qarqe si Kukësi, ku shumë qytetarë presin ende regjistrimin e pronave të tyre. Duhet transparencë e plotë për ecurinë e procedurave dhe përgjegjësi për çdo rast kur administrata nuk vepron në kohë.
E njëjta filozofi duhet të zbatohet edhe për çdo fushë tjetër ku institucionet ndikojnë te investimet dhe aktiviteti ekonomik. Kur vendimmarrjet administrative bëhen pengesë për sipërmarrjen, dëmtohet klima e investimeve dhe largohet besimi i qytetarëve e i investitorëve.
Kam ngritur publikisht shqetësime edhe për çështje që lidhen me trajtimin institucional të mediave Nacional dhe me vendimmarrje të ish-ministres së Kulturës, Elva Margariti, për të cilat kam shprehur kundërshtimet e mia. Çdo vendim shtetëror që prek pronën, median apo aktivitetin ekonomik duhet të bazohet vetëm në ligj, transparencë dhe interesin publik.
Shqipëria ka nevojë për një shtet që nuk pengon, por ndihmon. Një shtet ku qytetari nuk duhet të presë vite për një të drejtë të ligjshme dhe ku investitori nuk duhet të përballet me pasiguri administrative. Vetëm duke garantuar pronën, drejtësinë dhe përgjegjshmërinë e institucioneve mund të ndërtojmë një ekonomi të fortë dhe një Shqipëri evropiane.
Zoti Kryeministër, zgjidhja e problemit të pronave duhet të jetë një nga betejat kryesore të qeverisë së re. Mijëra shqiptarë nuk kërkojnë privilegje; kërkojnë vetëm që shteti të zbatojë ligjin dhe të mbrojë të drejtën e tyre mbi pronën.
Koha e pritjes duhet të marrë fund. Shqipëria ka nevojë për një administratë që punon për qytetarin, jo një qytetar që endet pas administratës.