Flamuri kuq e zi dhe rikthimi i vetëdijes kombëtare shqiptare. Dhe ambasadori Mejdani
Nga Flamur Buçpapaj
Ka momente në historinë e një kombi kur një flamur nuk është më vetëm një copë pëlhurë me ngjyra. Ai shndërrohet në kujtesë historike, në identitet, në rezistencë dhe në betim kombëtar. Pikërisht kështu u ndjeva kur pashë flamurin kuq e zi të valëvitej në Shkup, në duart e të rinjve shqiptarë që kërkonin dinjitet, barazi dhe të drejta kombëtare në trojet e tyre.
Ajo skenë nuk ishte thjesht një manifestim emocional. Ishte një rikthim i madh i vetëdijes kombëtare shqiptare në Ballkan. Ishte dëshmi se brezi i ri shqiptar nuk pranon të jetojë pa identitet, pa histori dhe pa krenari kombëtare. Në një kohë kur shumë shtete dhe ideologji përpiqen të zbehin identitetet kombëtare, rinia shqiptare në Shkup tregoi se flamuri kuq e zi mbetet ende simboli më i fortë i bashkimit shpirtëror të shqiptarëve.
Për dekada me radhë, shqiptarët në Maqedoninë e Veriut janë përballur me përpjekje të ndryshme për margjinalizim politik, kulturor dhe historik. Në kohën e Jugosllavisë komuniste, politika shtetërore ndërtoi narrativa artificiale për të dobësuar elementin shqiptar dhe për të krijuar identitete të kontrolluara nga qendra sllave. Regjimi i Josip Broz Tito ndërtoi një federatë ku shqiptarët mbetën shpesh të trajtuar si faktor i dyshimtë politik, megjithëse ishin popull autokton në trojet e veta.
Historia e shqiptarëve në Maqedoni nuk fillon me krijimin e shtetit modern maqedonas. Shqiptarët kanë qenë aty prej shekujsh, në Shkup, Tetovë, Gostivar, Kumanovë, Dibër, Strugë dhe në shumë vise të tjera ku kultura shqiptare ka lënë gjurmë të pashlyeshme. Pikërisht për këtë arsye, çdo përpjekje për ta paraqitur shqiptarin si “pakicë e përkohshme” është jo vetëm politikisht e padrejtë, por edhe historikisht e rreme.
Demonstratat e fundit në Shkup treguan se rinia shqiptare nuk është më e gatshme të heshtë përballë padrejtësive. Ata dolën me flamurin kuq e zi jo për të kërcënuar dikë, por për të treguar se ekzistojnë, se kanë identitet dhe se kërkojnë respekt. Flamuri kuq e zi është flamuri i lirisë shqiptare. Është flamuri i Gjergj Kastrioti Skënderbeu, simboli i rezistencës kundër pushtimeve dhe i mbijetesës kombëtare shqiptare për më shumë se pesë shekuj.
Prandaj është gabim i madh kur qarqe të ndryshme politike përpiqen ta demonizojnë këtë flamur. Ata harrojnë se flamuri kuq e zi nuk është flamur pushtimi, por flamur mbijetese. Ai nuk ka lindur në laboratorë propagande, por në fushat e betejave ku shqiptarët luftuan për të mos u zhdukur si komb.
U ndjeva krenar edhe për të rinjtë nga Tirana që udhëtuan drejt Shkupit për të mbështetur bashkëkombasit e tyre. Ky ishte një mesazh i fuqishëm se kufijtë administrativë nuk mund të ndajnë një komb që ka të njëjtën gjuhë, të njëjtën histori dhe të njëjtën kujtesë. Shqiptarët po kuptojnë gjithnjë e më shumë se bashkimi kombëtar nuk realizohet vetëm me politika shtetërore, por fillimisht me vetëdije kombëtare dhe solidaritet shpirtëror.
Po ashtu, respekt meriton edhe ambasadori Denion Mejdani, i cili tregoi se një diplomat shqiptar duhet të jetë para së gjithash mbrojtës i interesit kombëtar shqiptar. Në një kohë kur shumë burokratë kanë frikë të flasin hapur për identitetin kombëtar, ai tregoi se flamuri dhe mbrojtja e shqiptarëve janë mbi çdo protokoll politik.
Por ndërsa shqiptarët në Maqedoninë e Veriut po forcojnë vetëdijen e tyre kombëtare, një fenomen shqetësues po shfaqet në Kosovë. Disa individë dhe grupe përpiqen të krijojnë ndarje artificiale mes flamurit kuq e zi dhe shqiptarëve të Kosovës. Kjo është një propagandë e rrezikshme që synon të krijojë identitete të copëzuara shqiptare.
Kosova është shtet i pavarur, por shumica absolute e popullsisë së saj janë shqiptarë. Historia e Kosovës nuk mund të ndahet nga historia kombëtare shqiptare. Lufta e Kosovës nuk u bë kundër flamurit kuq e zi, por nën frymën e tij. Mijëra dëshmorë ranë duke besuar te ideali i lirisë shqiptare. Edhe luftëtarët e Ushtria Çlirimtare e Kosovës luftuan me simbolikën kombëtare shqiptare në zemër.
Pikërisht për këtë arsye sulmet ndaj flamurit kuq e zi në Kosovë nuk janë të pafajshme. Ato shpesh ushqehen nga qarqe që historikisht kanë punuar kundër interesave shqiptare. Serbia nuk ka hequr dorë kurrë nga strategjia e saj për të dobësuar shqiptarët përmes përçarjes së brendshme. Për dekada të tëra, shërbimet informative serbe kanë investuar në propagandë, manipulim mediatik dhe krijimin e konflikteve identitare mes vetë shqiptarëve.
Kjo strategji është e njohur: nëse nuk mund ta mposhtësh një komb ushtarakisht, përpiqu ta ndash shpirtërisht. Përpiqu t’i heqësh simbolet, historinë dhe krenarinë. Përpiqu ta bësh të turpërohet nga vetja. Pikërisht këtë synojnë ata që sulmojnë flamurin kuq e zi.
Por historia ka treguar se shqiptarët kanë mbijetuar vetëm kur kanë qenë të bashkuar rreth identitetit të tyre kombëtar. Ne kemi kaluar pushtime osmane, copëtime territoriale, diktatura, luftëra ballkanike dhe spastrim etnik. Megjithatë kemi mbijetuar sepse kemi ruajtur gjuhën shqipe dhe flamurin kuq e zi.
Shqiptarët në Maqedoninë e Veriut janë faktor shtetformues dhe kjo nuk mund të mohohet më. Ata kanë sakrifikuar shumë për të drejtat e tyre politike dhe kombëtare. Konflikti i vitit 2001 dhe Marrëveshja e Ohrit treguan se pa shqiptarët nuk mund të ketë stabilitet në atë shtet. Marrëveshja nuk ishte dhuratë e askujt, por rezultat i një realiteti politik dhe demografik që nuk mund të fshihej më.
Prandaj çdo ngritje e flamurit kuq e zi në Shkup është edhe një kujtesë historike: shqiptarët nuk janë spektatorë në atë shtet, por pjesë themelore e tij. Ata nuk kërkojnë privilegje, por barazi dhe respekt.
Në Ballkan, flamujt kanë qenë gjithmonë më shumë se simbole. Ata kanë përfaqësuar mbijetesën e kombeve. Për shqiptarët, flamuri kuq e zi është simboli i vazhdimësisë historike. Ai lidh Lidhja Shqiptare e Prizrenit me luftërat moderne për liri. Ai lidh të kaluarën me të ardhmen.
Sot, kur shohim të rinjtë shqiptarë që mbajnë flamurin kuq e zi në Shkup, Tetovë apo Prishtinë, duhet të kuptojmë se kjo nuk është nostalgji romantike. Është nevojë historike për identitet dhe për mbijetesë kombëtare në një rajon ku shqiptarët janë përballur shpesh me mohimin e ekzistencës së tyre.
Ne mund të kemi shtete të ndryshme, por kemi të njëjtin komb. Shqipëria, Kosova, shqiptarët në Maqedoninë e Veriut, në Mal të Zi, në Preshevë dhe në diasporë janë pjesë e të njëjtit trung historik. Bashkimi kombëtar nuk do të thotë domosdoshmërisht ndryshim kufijsh; ai fillon me ruajtjen e vetëdijes kombëtare dhe me mbrojtjen e simboleve tona.
Ata që sulmojnë flamurin kuq e zi në fakt kanë frikë nga kjo vetëdije kombëtare shqiptare. Kanë frikë nga shqiptari që njeh historinë e vet dhe që nuk pranon të turpërohet nga identiteti i tij.
Por koha ka ndryshuar. Brezi i ri shqiptar nuk po kërkon leje për të qenë krenar për kombin e vet. Ai po rikthehet te rrënjët, te historia dhe te flamuri kuq e zi.
Dhe sa herë që ai flamur valëvitet në trojet shqiptare, ai kujton se shqiptarët ende jetojnë, ende rezistojnë dhe ende besojnë në lirinë, dinjitetin dhe të ardhmen e kombit të tyre.
