DHJETORI NUK DUHET TË HARROHET – NGA IDEALI I LIRISË TE PËRGJEGJËSIA PËR TË ARDHMEN E SHQIPËRISË NE Do tè themlojmè partinè “Sulmi Nacional”
Nga Flamur Buçpapaj
Dhjetori i vitit 1990 mbetet një nga momentet më të rëndësishme të historisë moderne shqiptare. Ishte një moment kur një brez i ri shqiptarësh vendosi të sfidonte frikën dhe të kërkonte një të ardhme tjetër për vendin e tij. Ishte koha kur fjala liri mori një kuptim të ri për miliona shqiptarë që për dekada kishin jetuar në një sistem të mbyllur politik, pa pluralizëm të vërtetë, pa liri të plotë shprehjeje dhe pa mundësinë për të zgjedhur rrugën e tyre.
Ne, studentët e Dhjetorit, nuk dolëm në rrugë për privilegje personale. Nuk dolëm për poste, pasuri apo pushtet. Dolëm sepse besonim se Shqipëria meritonte të ishte një vend i lirë dhe demokratik, një vend ku qytetari të kishte zë, ku mendimi ndryshe të respektohej dhe ku e ardhmja të ndërtohej mbi dinjitetin njerëzor.
Ato ditë kërkuan guxim. Askush nuk e dinte se çfarë do të sillte e nesërmja. Përballja me një sistem të konsoliduar për dekada nuk ishte e lehtë. Por historia tregon se ndryshimet e mëdha bëhen nga njerëz që kanë guximin të flasin kur të tjerët heshtin.
Dhjetori nuk ishte vetëm një lëvizje studentore. Ai ishte shpresa e një populli të tërë. Ishte zëri i prindërve që kërkonin një jetë më të mirë për fëmijët e tyre, i të rinjve që kërkonin mundësi dhe i qytetarëve që kërkonin të jetonin të lirë.
Sot, pas më shumë se tri dekadash, është koha për të bërë një bilanc të ndershëm. Shqipëria ka bërë përparime të rëndësishme. Ajo është pjesë e aleancave euroatlantike, ka ndërtuar institucione demokratike dhe ka krijuar mundësi që dikur ishin të pamundura.
Por demokracia nuk matet vetëm me zgjedhje dhe institucione. Ajo matet me mirëqenien e qytetarëve, me drejtësinë, me mundësitë për të rinjtë dhe me besimin që njerëzit kanë te shteti.
Dhe pikërisht këtu qëndron zhgënjimi i shumë prej atyre që besuan te idealet e Dhjetorit.
Shumë prej nesh ndihen të harruar. Jo sepse kërkojmë privilegje, por sepse besojmë se sakrifica dhe idealet e atij brezi duhet të vlerësohen dhe të mos përdoren vetëm si simbol politik në raste përkujtimore.
Ne nuk luftuam që demokracia të ishte vetëm ndërrim pushtetesh. Ne luftuam që demokracia të sillte një shtet të drejtë, një ekonomi që krijon mundësi, një drejtësi që mbron qytetarin dhe një shoqëri ku puna dhe merita të kishin vlerë.
Tranzicioni shqiptar ka qenë një rrugë e vështirë. Kalimi nga një sistem i mbyllur drejt ekonomisë së tregut solli mundësi të reja, por edhe probleme të mëdha sociale. Shumë familje u përballën me papunësi, pasiguri dhe vështirësi ekonomike.
Emigrimi u bë një nga pasojat më të mëdha të këtyre vështirësive. Qindra mijëra shqiptarë u larguan në kërkim të një jete më të mirë. U larguan të rinj, profesionistë, familjarë dhe njerëz të talentuar. Çdo largim është një humbje për vendin.
Një Shqipëri që humbet rininë e saj duhet të reflektojë seriozisht për të ardhmen.
Sot kemi nevojë për një politikë që nuk mendon vetëm për zgjedhjet e radhës, por për brezat që vijnë. Kemi nevojë për një ekonomi që prodhon, jo vetëm konsumon. Kemi nevojë për mbështetje të bujqësisë, industrisë, energjisë, turizmit dhe teknologjisë.
Investitori duhet të ketë siguri juridike. Sipërmarrësi duhet të mbrohet nga ligji. Qytetari duhet të ndiejë se shteti është në anën e tij.
Një nga problemet më të mëdha të tranzicionit ka qenë dobësimi i besimit te institucionet. Kur qytetarët shohin korrupsion, burokraci dhe mungesë barazie përpara ligjit, atëherë dëmtohet besimi në demokraci.
Drejtësia është themeli i çdo shteti serioz. Pa drejtësi nuk ka zhvillim, nuk ka investime dhe nuk ka siguri për qytetarin.
Po ashtu, Shqipëria duhet të ketë një vizion të qartë kombëtar. Interesi kombëtar duhet të jetë mbi interesat e ngushta politike. Duhet të forcojmë ekonominë, sigurinë, arsimin, shëndetësinë dhe pozicionin e Shqipërisë në rajon e në botë.
Brezi i Dhjetorit nuk kërkon të kthejë kohën pas. Përkundrazi, kërkon që idealet e asaj kohe të marrin kuptim të ri në realitetin e sotëm.
Liria pa drejtësi nuk është e plotë. Demokracia pa zhvillim ekonomik nuk është e mjaftueshme. Një shtet demokratik duhet t’u japë qytetarëve të tij shpresë.
Për këtë arsye, unë, Flamur Buçpapaj, besoj se ka ardhur koha për një angazhim të ri publik. Në zgjedhjet e ardhshme do t’u drejtohem qytetarëve shqiptarë me një alternativë politike të quajtur “Sulmi Nacional”, me synimin për të sjellë një debat të ri mbi të ardhmen e vendit.
Kjo alternativë synon të vendosë në qendër interesin kombëtar, zhvillimin ekonomik, forcimin e shtetit ligjor, mbrojtjen e pronës, mbështetjen e familjes shqiptare dhe krijimin e mundësive për të rinjtë.
Politika duhet të jetë shërbim dhe përgjegjësi. Ajo nuk duhet të jetë privilegj i një grupi të vogël njerëzish. Shqipëria ka nevojë për njerëz që besojnë se ndryshimi është ende i mundur.
Dhjetori na mësoi një gjë të madhe: kur qytetarët kanë guxim dhe besojnë te një ideal, historia mund të ndryshojë.
Sot detyra jonë është që ajo ëndërr për një Shqipëri të lirë, të drejtë dhe të zhvilluar të mos mbetet vetëm në kujtime.
Ajo duhet të bëhet realitet.
Për brezin e Dhjetorit.
Për brezat që vijnë.
Për Shqipërinë.
