Gianni De Biasi është një trajner që ka bërë historinë e futbollit italian dhe madje edhe atij shqiptar. Një teknik me eksperiencë, karizmatik, luftarak, i aftë edhe të realizojë ndërmarrje sportive unike, si ajo e përjetuar si trajner i Shqipërisë. De Biasi ka ditur të shndërrojë ëndrrat kolektive në realitete konkrete, duke e çuar pikërisht Shqipërinë aty ku nuk kishte qenë kurrë dhe duke u mësuar kombeve të tëra artin e rezistencës. Sot, ndërsa Italia mban frymën përpara kthesës së playoff-eve të Botërorit, i drejtohemi një njeriu që e ka bërë menaxhimin e presionit dhe ndërtimin e identitetit një markë fabrike.
Gianni De Biasi është rrëfyer për Fanpage.it mes taktikës, jetës dhe atij çikëz “çmendurie” të shëndetshme që duhet për të kapërcyer kufijtë e vet: “Unë, po të kisha dashur të kisha rrugën të lehtë në botën e futbollit, mjaftonte të futesha në një skuderi, pikë… Për të mbetur i pastër dhe i shenjtë kam shmangur të marr helikopterin duke ngjitur malin me kazmë”.
Në mes edhe përshtypja e tij për emërimin e Gennaro Gattuso si trajner i Italisë dhe kujtimi i vitit 2016 kur ishte shumë pranë pankinës së kombëtares: “Mbeta keq sepse kisha pasur një bisedë të gjatë dhe mendoja se tashmë ishte vendosur për kandidaturën time”.
Mister, në një playoff Botërori sa vlen taktika dhe sa, në vend të kësaj, aftësia për të mos u shtypur nga pesha e fanellës?
“Le të themi se të dyja kanë një rëndësi të caktuar. Natyrisht niset para së gjithash nga njerëzit që përbëjnë skuadrën – dhe janë ata që bëjnë diferencën – si në planin e personalitetit, të cilësisë teknike dhe kontributit që i japin ekipit. Besoj se një qasje e mirë ndaj këtij takimi vendimtar ndihmon për ta përballuar ndeshjen në mënyrën më të mirë. Duke filluar të mendosh dhe imagjinosh një të ardhme ‘blu’ dhe të ndritshme, do të jetë më e lehtë të arrihen objektivat”.
Nëse do të ishit në dhomat e zhveshjes sot, cila do të ishte fjala e parë që do të shkruanit në tabelë për të rifilluar mendjen e djemve?
“Para se të arrijmë te ai diskutim, ka shumë të tjerë për t’u bërë. Ka kontrata morale që duhen vënë në zbatim me lojtarët që përbëjnë skuadrën, ata që unë mendoj se janë më të përshtatshëm për të arritur objektivin. Besoj se ky është aspekti i rëndësishëm sepse nuk shërben për asgjë të vendosësh në fund një mesazh në tabelë. Duhet të futen çdo ditë konceptet e lojës në skuadër, pra: objektiva, komunikim, bashkëpunim, menaxhim konfliktesh dhe përgjegjësi e përbashkët. Pjesa tjetër janë vetëm fjalë, dhe ky botë është plot me to”.
A është e drejtë që një trajner si Gattuso është hedhur në këtë situatë, ndoshta për disa paksa herët?
“Gennaro është një djalë i sinqertë, që ka bërë eksperienca të ndryshme në këto vite. Sot ndodhet përballë sfidës, ai dhe stafi i tij, dhe është një sfidë pa kthim. Stafi, përveç Riccio-s, besoj se është hera e parë që punon bashkë dhe shpresojmë që gjithçka të funksionojë në mënyrën më të mirë. Në fund të fundit, është në vështirësi që duhet të japësh më të mirën”.
Çfarë mendoni për të?
“Gattuso ka mbi të gjitha një përgjegjësi të madhe mbi shpatulla. Është një trajner që ka bërë një rrugë të mirë, edhe pse ndoshta në disa raste nuk ka qenë me fat, por e ka përjetuar me krenari, duke nxjerrë në pah gjithë krenarinë dhe kokëfortësinë e tij kalabreze”.
E prisnit ta shihnit si trajner të Italisë?
“Gattuso mund të qëndronte, sinqerisht. Mund të qëndronte sepse është dikush që e ka jetuar atë ambient, njeh të gjitha dinamikat që rrotullohen rreth Kombëtares, është një mundësi që nuk vjen shpesh, kështu që ai e ka kapur në fluturim”.
Edhe ju keni qenë shumë pranë pankinës së Italisë.
“Po, isha i bindur se do të isha unë trajneri i kombëtares në 2016. Pastaj papritur më kaloi përpara Giampiero Ventura me të cilin kam ndarë edhe disa momente të këndshme në tavolinë”.
Çfarë ndodhi?
“Kam pasur disa takime telefonike dhe personale me Federatën Italiane, që donte të gjente një zëvendësues për Antonio Conte i cili kishte njoftuar se pas Europianit në Francë do të shkonte te Chelsea. Ndryshe nga kjo, unë nuk doja zhurmë rreth kësaj situate, sepse nëse do të shkoja në Europian si ‘në largim’, do të humbisja shumë ndaj lojtarëve të mi. Pikërisht për këtë arsye kujdesesha çdo herë që gjithçka të mbetej në privatësinë më absolute. Pastaj papritur zgjodhën dhe shpallën Ventura-n, që ishte liruar nga Torino. Megjithatë ky episod më la shumë keq dhe i ndërpreva kontaktet”.
Pas eksperiencave në Itali, Spanjë, Azerbajxhan dhe Shqipëri, si e shihni Italinë nga jashtë? Jemi ende universiteti i futbollit apo kemi humbur diçka?
“Jo, nuk besoj se jemi më universiteti i futbollit. Besoj se duhet të përshtatemi pak me atë që janë lëvizjet e tjera futbollistike, në radhë të parë ajo spanjolle, sigurisht, që edhe nga pikëpamja e trajnerëve po dërgon shumë nëpër botë duke rritur gjithë lëvizjen”.
Cila është mësimi më i madh që ju ka dhënë futbolli ndërkombëtar?
“Janë gjërat e vogla që bëjnë diferencën. Duhet të ndjekësh vazhdimisht 35-40 lojtarët që ke nën vëzhgim, duke mbajtur kontakte sikur të ishe trajneri i klubit të tyre. Janë detaje që bëjnë diferencën dhe pastaj janë kontratat morale që vendos me lojtarët sa herë i sheh dhe u shpjegon çfarë pret prej tyre”.
Çfarë bën De Biasi kur shkëputet nga futbolli?
“Zakonisht udhëtoj dhe shoh futboll nëpër Europë. Lexoj dhe ndjek botën që lëviz, pastaj përdor biçikletën për t’u çlodhur dhe për të mbajtur formën, dhe kur mundem shkoj në shtëpinë time në Sardenjë për t’u relaksuar dhe për të ëndërruar”.
