Ka gola që vlejnë më shumë se një gol i thjeshtë, sepse përmbledhin brenda tyre një ide futbolli dhe një identitet të dallueshëm. Goli i katërt që Como shënoi në portën e Manchester United i përket pikërisht kësaj kategorie: në minutën e 76′, kur Jacobo Ramon e dërgon topin me kokë në rrjetë pas krosimit të Kaiki Bruno për rezultatin e përkohshëm 4-0, mbrojtësi spanjoll jo vetëm që vendos pikën përfundimtare mbi një mbrëmje të paharrueshme, por krijon edhe pamjen më të qartë të futbollit të Cesc Fabregas. Një skuadër që nuk njeh kufij mes reparteve, që e shndërron zotërimin e topit në një mjet për të sulmuar dhe që kërkon nga çdo lojtar pjesëmarrje aktive në manovër. Edhe nga një qendërmbrojtës.
Veçantia e aksionit qëndron e gjitha te protagonisti i tij: Ramon e nis aksionin, duke ndihmuar dhe duke ushqyer ndërtimin e lojës, dhe e përfundon me një depërtim që e çon në zonën kundërshtare në momentin vendimtar.Në mes është Como, skuadra që Fabregas ka imagjinuar dhe po ndërton: një ekip ku pozicioni fillestar nuk është një kafaz, por pikënisja për të interpretuar çdo situatë. Mbrojtësi nuk është vetëm ai që mbron portën; nëse lexon hapësirën, kupton momentin dhe gjen kohën e duhur, mund të bëhet një sulmues shtesë.
Jacobo Ramon, nga zotërimi i parë i topit te goditja me kokë: një aksion manual
Aksioni zhvillohet me natyrshmërinë e gjërave të provuara dhe të përsëritura shumë herë. Topi mbërrin në të majtë, Valle e pason drejt krahut te Kaiki Bruno dhe braziliani fiton terren, ngre kokën dhe harkon topin drejt zonës: Ramoni lëviz si një sulmues dhe gjendet në zonë, në kohën e duhur, pasi e ka ndjekur aksionin për dhjetëra metra, duke u pozicionuar i lirë në vendin e duhur.
Goditja me kokë është përfundimi i një lëvizjeje kolektive, në të cilën çdo pasim përgatit pasimin pasues, çdo lojtar e kupton detyrën e shokut të skuadrës dhe vrapimi i një qendërmbrojtësi bëhet arma që shkatërron përfundimisht mbrojtjen e Red Devils. E gjithë kjo pa humbur pastërtinë, ritmin dhe ndjenjën e masës.
Pikërisht këtu dallohet dora e trajnerit. Como e Cesc nuk dëshiron thjesht të zërë hapësirat në fushë: dëshiron ta dominojë atë përmes topit, distancave të shkurtra, rrotullimeve dhe aftësisë për të krijuar epërsi në çdo zonë. Ndërtimi i lojës nga prapavija nuk është një ushtrim estetik që bëhet për hir të vetvetes, por hapi i parë i një projekti sulmues. Tërheqja e presionit kundërshtar, gjetja e lojtarit të lirë, përshpejtimi kur hapet një hapësirë: këto janë parimet që u mundësojnë lojtarëve të Como-s të kalojnë nga qarkullimi i menduar i topit te sulmi vertikal pa ndërprerje.
Pastaj është edhe agresiviteti, i domosdoshëm për ta bërë të qëndrueshëm një futboll kaq ambicioz. Como funksionon si skuadër edhe kur nuk e ka topin, ngushton hapësirat, ushtron presion dhe përpiqet ta rimarrë menjëherë zotërimin. Një filozofi që kundër Manchester United u përkthye në një epërsi të dukshme, jo vetëm teknike, por edhe organizative. Fitorja 4-1 ndaj skuadrës së Michael Carrick, e plotësuar nga dopieta e Nico Paz dhe goli i Douvikas, tregon për një mbrëmje historike për klubin nga zona e liqenit, në të cilën skuadra e Fabregas arriti të ndërthurte cilësinë individuale, intensitetin dhe disiplinën kolektive.
Futbolli i Fabregas: të gjithë marrin pjesë, të gjithë mund të bëhen protagonistë
Goli i katërt, megjithatë, është diçka më shumë se një aksion spektakolar. Ai dëshmon se identiteti i Como-s nuk varet nga talenti i një lojtari të vetëm, sado që Nico Paz e ndriçoi ndeshjen, por nga një sistem ku të gjithë janë të përfshirë dhe secili mund të bëhet protagonist. Ramoni merr pjesë në ndërtimin e lojës dhe niset përpara; Kaiki e lexon lëvizjen dhe e shpërblen me pasimin e tij; lojtarët e tjerë e shoqërojnë aksionin dhe zënë hapësirat e nevojshme. Nuk ka improvizim, por një liri që buron nga kuptimi i përbashkët i lojës.
Në fund të fundit, pikërisht ky është manifesti i pastër i Como-s: një futboll ku mbrojtësi mund të shënojë si një qendërsulmues, lojtari i krahut mund të bëhet organizator i pasimit të fundit dhe zotërimi i topit mund të shndërrohet në një deklaratë synimesh. Cesc Fabregas nuk po i mëson thjesht skuadrës së tij të luajë bukur: ai po i jep një gjuhë të dallueshme, të ndërtuar mbi guximin, lidhjet mes lojtarëve dhe pjesëmarrjen. Dhe kur Jacobo Ramon e nis dhe e përfundon të njëjtin aksion, kjo gjuhë bëhet papritur krejt e qartë.
