Franco Baresi u nda nga jeta në moshën 66-vjeçare. Futbolli nuk humbi vetëm një nga mbrojtësit më të mëdhenj të historisë, por edhe një pikë referimi, një shtyllë mbështetëse, një mënyrë të të jetuarit dhe të të qenit. Legjendë e Milanit, me të cilin regjistroi plot 531 paraqitje, dhe e Kombëtares Italiane, ai ishte frymëzim për breza të tërë të rinjsh që iu afruan botës së futbollit, ndërsa karriera e tij mbetet edhe sot një shembull për të gjithë ata që e jetojnë dhe e ndjekin këtë sport.
U largua kapiteni “par excellence”, njeriu që e shndërroi artin e mbrojtjes në një formë poezie të ashpër, elegante dhe të pavdekshme. San Siro, ai tempull betoni dhe pasioni që për 20 vjet e pa të dominonte çdo centimetër të fushës, sot hesht. Një heshtje e rëndë, nga ato që të shtrëngojnë kraharorin. Sepse kur Baresi zbriste në fushë me shiritin e kapitenit në krah dhe fanellën kuqezi të ngjitur pas trupit, të bëje tifo nuk ishte një akt shprese, por një siguri.
Nga Travagliato te miti i Milanit: historia e madhe e “Piscinin”
I refuzuar nga Interi në moshë shumë të re, sepse konsiderohej fizikisht i brishtë, Franco Baresi ia kushtoi të gjithë karrierën e tij profesionale Milanit, duke veshur fanellën kuqezi për 20 sezone radhazi (1977–1997), 15 prej tyre si kapiten. Me 716 paraqitje zyrtare (501 në Serie A), ai është futbollisti i dytë me më shumë ndeshje në historinë e klubit, pas vetëm Paolo Maldinit.
Debutimin në Serie A e bëri në moshën 17-vjeçare, më 23 prill 1978, në ndeshjen Verona–Milan (1-2). Që në sezonin pasardhës (1978–79), si titullar, fitoi titullin kampion të njohur si “Scudetto della Stella”. Pikërisht në momentet më të vështira u formësua madhështia e tij morale: Baresi zgjodhi të mos e braktiste skuadrën gjatë dy sezoneve të dhimbshme në Serie B në fillim të viteve ’80 dhe, në vitin 1982, u bë kapiten vetëm 22 vjeç.
Revolucioni taktik: libero që i mësoi botës si drejtohet një skuadër
Franco Baresi nuk ishte vetëm një interpretues i jashtëzakonshëm i rolit të liberos; ai ishte vetë një ide. Dora e ngritur për të sinjalizuar pozicionin jashtë loje nuk ishte thjesht një gjest teknik, por një urdhër i qartë, një pakt besimi me shokët e skuadrës dhe një dënim për kundërshtarët. Një djalë i heshtur nga provinca, që falë punës së palodhur u shndërrua në “Kaiser Franz” të futbollit italian.
Me ardhjen e Silvio Berlusconit dhe revolucionin e Arrigo Sacchit, Baresi u bë organizatori i prapavijës së skuadrës më të fortë të epokës moderne. Në krye të një mbrojtjeje legjendare, së bashku me Tassottin, Costacurtën dhe Maldinin, ai e udhëhoqi Milanin drejt rekordit historik prej 58 ndeshjesh radhazi pa humbje në Serie A.
Në 20 vite me fanellën e Milanit, ai fitoi: 6 tituj kampionë të Italisë (1978–79, 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96), 3 Kupa të Kampioneve/Champions League (1988–89, 1989–90, 1993–94), 2 Kupa Ndërkontinentale (1989, 1990), 3 Superkupa të UEFA-s dhe 4 Superkupa të Italisë.
Në vitin 1989 ishte shumë pranë fitimit të “Topit të Artë”, duke u renditur i dyti pas shokut të skuadrës Marco van Basten, ndërsa në vitin 1999 u shpall nga tifozët “Milanisti i Shekullit”.
Baresi dhe Italia: Kupa e Botës dhe lotët e Pasadenës
Me Kombëtaren Italiane regjistroi 81 paraqitje dhe shënoi 1 gol. Kampion bote në vitin 1982 në Spanjë si rezervë e re e Gaetano Scireas dhe protagonist në Italia ’90, ku Italia u rendit e treta duke pësuar vetëm dy gola gjatë turneut, Baresi shkroi faqen më të bukur njerëzore dhe sportive të karrierës së tij në Botërorin e SHBA-së 1994.
Pasi pësoi një dëmtim në menisk në ndeshjen e dytë të fazës së grupeve, ai realizoi një rikuperim të jashtëzakonshëm vetëm 25 ditë pas ndërhyrjes kirurgjikale. Zbriti në fushë si kapiten në finalen e Pasadenës kundër Brazilit dhe zhvilloi 120 minuta madhështore, duke dominuar çdo top. Lotët në fund të ndeshjes, pas gabimit nga pika e penalltisë ndërsa vuante nga ngërçet, nuk përfaqësonin një humbje, por vulën e një njeriu që kishte dhënë fjalë për fjalë gjithçka kishte brenda vetes.
Trashëgimia e fanellës me numrin 6: heshtja që bëhet përjetësi
Më 1 qershor 1997 luajti ndeshjen e fundit zyrtare. Me atë rast, Milani kreu një gjest të paprecedentë në futbollin italian: tërhoqi zyrtarisht fanellën me numrin 6, duke e hequr përgjithmonë nga përdorimi për ta bërë pjesë të historisë. I përfshirë nga Pelé në listën FIFA 100 dhe në “Hall of Fame” të futbollit italian, Baresi mbajti më pas role si trajner i ekipeve të moshave, drejtues klubi dhe në fund Zëvendëspresident Nderi i Milanit.
Baresi dhe fanella me numrin 6
Sot, fanella me numrin 6 nuk i përket më një skeme taktike apo një tabele të trajnerit; ajo u përket të gjithë tifozëve dhe dashamirësve të futbollit që kanë admiruar bëmat e tij. Na mbetet imazhi i një lideri të heshtur që vraponte kokëlart me topin të ngjitur pas këmbës, i aftë të udhëhiqte shokët e skuadrës dhe të fitonte respektin e kundërshtarëve vetëm me forcën e shembullit të tij.
