Koreja e Veriut po “vjedh” dhe transmeton në televizionin shtetëror (KCTV) ndeshjet e Botërorit 2026, ndonëse kombëtarja e saj nuk merr pjesë dhe vendi nuk ka blerë të drejtat televizive. Kjo bëhet duke kapur sinjalet nga satelitët e huaj dhe duke transmetuar pamjet me vonesë, por ajo që mbërrin në shtëpitë e qytetarëve nuk është kurrë ajo që ndodh realisht në fushë. Në pamje të parë duket si një transmetim normal sportiv, por në të vërtetë fsheh një sistem përzgjedhjeje dhe ripërpunimi të pamjeve, i kontrolluar rreptësisht nga regjimi që drejton vendin aziatik.
Ndeshjet e futbollit (por kjo ka ndodhur edhe gjatë ngjarjeve të tjera të mëdha sportive ndërkombëtare) filtrohen, modifikohen dhe në disa raste edhe censurohen përmes propagandës shtetërore. Dhe kjo është arsyeja pse ndeshjet nuk transmetohen kurrë drejtpërdrejt, por me orë, e ndonjëherë edhe me ditë vonesë: operatorët e censurës kanë kështu kohë të mjaftueshme për të prerë pamje, për t’i maskuar ato, për të ndryshuar rezultatet ose madje për të vendosur se çfarë nuk duhet të shfaqet nëse konsiderohet politikisht “e ndjeshme”.
Sa i përket pranisë së reklamave të konsideruara simbol i kapitalizmit, kjo lidhet me një faktor të vetëm: pamundësinë për të ndërhyrë në mënyrë dixhitale dhe për të eliminuar nga të gjitha pamjet tabelat dinamike reklamuese rreth fushës, pasi kjo do të kërkonte mjete tepër të avancuara dhe të kushtueshme për standardet televizive të KCTV.
A është e mundur që Koreja e Veriut të mos ndëshkohet për atë që në të gjitha aspektet duket si një akt piraterie? Po. Ekziston e drejta në letër, por në këtë rast është pothuajse e pamundur të zbatohet për një arsye të veçantë: sanksionet e vendosura nga komuniteti ndërkombëtar ndaj Phenianit për zhvillimin e programit bërthamor e pengojnë Korenë e Veriut të zhvillojë çdo negociatë ligjore për blerjen e të drejtave televizive, duke legjitimuar sipas vizionit të regjimit përdorimin e piraterisë.
Realiteti i modifikuar me vonesë sipas dëshirës së regjimit
Koreja e Veriut nuk i ka blerë kurrë zyrtarisht të drejtat televizive nga FIFA në tregun e lirë. Dhe kur transmeton ndeshje apo ngjarje sportive, kjo ndodh sepse arrin të kapë sinjalin e pastër të shpërndarë nga transmetues të tjerë aziatikë (shpesh kinezë ose koreano-jugorë). Programi shfaqet në ekran me një “delay” krahasuar me transmetimin live: është një vonesë teknike që u lejon censorëve shtetërorë të korrigjojnë sekuencën origjinale të videos.
Në ç’kuptim? Nëse një vend i konsideruar “armik”, si Shtetet e Bashkuara apo Koreja e Jugut, arrin një fitore të bujshme, ndeshja mund të mos transmetohet fare ose të shfaqet me prerje të shumta. Ky është rasti më ekstrem, përndryshe përdoren metoda të tjera si fshirja e kuadrove që tregojnë flamuj ose mesazhe të padëshiruara, apo zëvendësimi i komentit origjinal me komentatorë koreano-veriorë në studio.
🇰🇵 Corea del Norte está pirateando la señal oficial y retransmitiendo el Mundial de Fútbol 2026 por su televisión estatal, incluso muestran sin censura los anuncios de Coca-Cola y McDonald’s. 🤯📺 pic.twitter.com/iU4lNU0DnL
— Alerta Mundial (@AlertaMundoNews) June 16, 2026
Pse Koreja e Veriut nuk ndëshkohet
Është praktikisht e pamundur që Koreja e Veriut, edhe pse ka aderuar në disa traktate mbi pronësinë intelektuale dhe mbrojtjen e pronës industriale, të përfshihet në procese gjyqësore duke pasur parasysh efektet e izolimit ndërkombëtar.
Nuk ekziston një mekanizëm që lejon mbylljen direkte të televizionit shtetëror dhe, edhe nëse çështja do të përfundonte në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë, do të kishte pak efekt, sepse Pheniani nuk e njeh juridiksionin e saj. Për më tepër, brenda kufijve të vet regjimi e di se ka pushtet absolut dhe nuk ekziston asnjë gjykatë e brendshme ku FIFA mund të apelojë.
Një situatë paradoksale. Pse?
Për shkak të sanksioneve shumë të rënda të vendosura nga Këshilli i Sigurimit i OKB-së për programin bërthamor, Koreja e Veriut është plotësisht e përjashtuar nga sistemi financiar global. Edhe sikur të dëshironte të blinte ligjërisht të drejtat televizive nga FIFA, nuk do të mund ta bënte, dhe vetë FIFA do të rrezikonte të shkelte sanksionet ndërkombëtare duke lidhur marrëveshje tregtare të drejtpërdrejta me një vend “jashtë ligjit” në nivel ndërkombëtar dhe që përfaqëson një treg praktikisht të paqenë.
