Epilogu i papritur i sezonit të AC Milan, që mbeti jashtë Champions League pas humbjes në shtëpi kundër Cagliari Calcio, ishte objekt i një ndërhyrjeje të gjatë të Daniele Adani në “La Domenica Sportiva”. Ish-mbrojtësi dhe opinionisti drejtoi sërish gishtin kundër Massimiliano Allegri dhe menaxhimit të tij, duke rikthyer mantrat e tij të zakonshme, si “koha vepron në heshtje” dhe referimin te loja, me një “hakmarrje” ndaj atyre që nuk arritën objektivin aq të dëshiruar të kualifikimit në Europën e madhe.
Qëndrimi i Adanit pas mungesës së Milan në Champions
Një Adani i pandalshëm, i cili pasi “mbajti pozicion”, mbrojti drejtuesit e Milanit të përfshirë nga polemikat për të zhvendosur fokusin e kritikave te trajneri: “Unë i respektoj tifozët. Sepse tifozët janë ata që vuajnë më shumë. Janë ata që e mbajnë atë fanellë vërtet mbi lëkurë. Por më falni: pronari Cardinale ka shpenzuar 500 milionë në tre vite. Pesëqind milionë. A zbret në fushë Cardinale? A zbret në fushë Ibrahimovic? A zbret Moncada? A zbret Furlani? Fillimisht u kritikuan Fonseca dhe Conceiçao, më pas u larguan sepse duhej të vinte shpëtimtari i atdheut. Pa kupa, pa një ndeshje tjetër gjatë javës, duke luajtur vetëm të dielave. Duhej vetëm të stërviste”.
Fajet e teknikut Max Allegri
Me mundësinë për t’u stërvitur mirë pa shumë angazhime të afërta, Milani duhej të kishte bërë më shumë, ndërsa sipas tij fajet e lojtarëve bien mbi ata që i zgjodhën, pra drejtori sportiv Tare dhe trajneri: “Po flasim për një skuadër që shpenzoi 160 milionë për të marrë lojtarë të rëndësishëm (Modric, Rabiot), lojtarë kombëtaresh, investime të mëdha. Kjo skuadër humbi me Parmën, humbi në shtëpi me Lazion që nuk bëri merkato, humbi me Udinesen, humbi me Sassuolon, humbi me Atalantën, humbi sot me Cagliarin, humbi me Cremonesen. Janë këto skuadra më të forta se Milani? Kush zbret në fushë? Pse nuk merren qëndrime për atë që shihet? Është zgjedhur një drejtor sportiv, është zgjedhur Allegri. Allegri thotë se nuk ka faj. Dëgjoj ish-lojtarë që thonë se as Tare nuk ka faj. Atëherë kush i ka? Kush i zgjodhi ata lojtarë?”.
Allegri, frazat e famshme të përdorura kundër tij
Për të dhënë goditjen përfundimtare, Adani iu referua fjalëve të Allegrit të thëna vite më parë në largimin e tij të parë nga Juventusi. Projekti u shemb në shifrat e një loje që nuk solli asnjë fryt: “Nëse ka merita kur fitohet një derbi, kur mundet Roma, atëherë duhet të ketë edhe përgjegjësi kur gjërat shkojnë keq. Sepse këtu nuk po flasim për dy apo tre ndeshje të këqija. Po flasim për një gjysmë kampionati të tërë. Nëse përfundon i gjashti, ka një arsye. E thotë gjithmonë Allegri: ka rëndësi kush fiton. Dhe nëse fiton gjithmonë njëri dhe të tjerët humbasin, duhet të marrësh përgjegjësitë. Sepse këtu kishte një skuadër që luante një herë në javë dhe duhej të rregullonte mbrojtjen, të gjente ekuilibrin, të rritej. Djema, Milani nuk shënon me aksion me një sulmues prej dymbëdhjetë ndeshjesh. Dymbëdhjetë. Një e treta e kampionatit. Dhe nuk po flasim për Cremonesen apo Leccen. Po flasim për Milanin. Dhe fusha, në fund, tha këtë”.
“Padre tempo opera in silenzio”@leleadani 🔥 pic.twitter.com/8pmdcCckN4
— Alessandro (@90ordnasselA) May 24, 2026
Goditja finale, Milan si një cirk
Përmbledhja e Adanit është e qartë: “Kush ka një linjë, një vizion, një kulturë pune, kush përpiqet të arrijë rezultatin përmes mjeteve fisnike, mund të shpërblehet. Dhe nëse gabon në kthesën e fundit mund të provojë sërish, sepse ka ndërtuar kulturë”. Në të kundërt, përfundon keq për ata që ai i quan “të zgjuar”: “Kush jeton duke bërë të zgjuarin, duke manipuluar, duke kërkuar rrugë të shkurtra për të justifikuar atë që nuk justifikohet, në fund paguan”. Referimi ndaj Allegrit është total, po aq i pamëshirshëm sa edhe krahasimi mes atyre që arritën Champions-in si Fabregas dhe Gasperini me Comon dhe Romën, dhe Milanit e Juventusit (“Shoqëri që ndryshojnë vazhdimisht drejtues dhe trajnerë”).
Për një gjë të paktën Allegri dhe Adani duket se bien dakord: Milani e meritoi të mbetej jashtë Champions-it. Për të dytin, megjithatë, është e qartë se përgjegjësitë bien mbi të parin: “Si mund të ngulitësh një mentalitet nëse zgjedh një trajner që prej shtatë vitesh nuk prodhon më, duke supozuar se e ka bërë ndonjëherë, një futboll propozues dhe një kulturë pune të orientuar drejt rritjes? Nëse jeton vetëm me rezultatin e sotëm, pa ndërtuar të nesërmen, herët a vonë paguan. Dhe pikërisht kur të gjithë të tjerët ishin të lodhur, të plagosur, të shkarkuar, ti që luaje një herë në javë mund të përshpejtoje”.
Nga duhet nisur? Nga një revolucion i thellë: “Milani nuk është cirk. Nuk është një vend ku vjen të shtunën, qesh me të gjithë dhe pastaj mendon se kjo mjafton. Milani është histori. Është kulturë. Dhe nga Berlusconi e Sacchi e këtej është edhe spektakël. Rikthimi i kësaj duhet të jetë prioriteti”.
