Inter fiton me përmbysje (3-2), e mbështetur te shkëndijat e Hakan Çalhanoğlu (dopietë) dhe te goli i mrekullueshëm i Petar Sučić, dhe shkon në finalen e Kupës së Italisë. Como 1907 mposhtet pikërisht siç kishte ndodhur në kampionat: luan mirë, dominon madje, shënon dy gola, por bie me kalimin e kohës, humbet toruan dhe përmbyset. Ka bërë shumë, i mungon personaliteti i duhur për të bërë diçka më tepër. Takimi në “Olimpico”, më 13 maj, për finalen kundër Atalanta BC ose SS Lazio.
Në Stadio San Siro shihet skenari që përsëritet sa herë luan Como. Pavarësisht kundërshtarit, skuadra e Cesc Fàbregas luan gjithmonë në të njëjtën mënyrë: mban ritëm të lartë, bën presion, mbulon hapësirat dhe hap të tjera në thellësi duke e lëvizur shpejt topin përpara. Dhe ka gjithmonë një lojtar që çlirohet nga markimi, gati për të goditur. Duke parë “peshën” e rasteve dhe “praninë në fushë”, janë larianët ata që vendosin dorën mbi ndeshjen të paktën gjatë gjithë pjesës së parë, deri sa legjitimojnë dominimin taktik me një “pothuajse gol” të Martin Baturina, një shtyllë të Lucas Da Cunha dhe golin e avantazhit nga vetë Baturina, që te zikaltërit ka efektin e një grushti në stomak. I godet pikërisht kur dukej se kishin arritur (më në fund) të gjenin kundërmasat ndaj një kundërshtari të vështirë për këdo.
Inter e ka topin, sepse Como ia lë. Kjo është përshtypja që lind nga mënyra se si miqtë qëndrojnë kompaktë në lojë. Dhe bashkë me topin i japin edhe iluzionin se kanë në dorë frenat e ndeshjes. Realiteti është se formacioni i Cristian Chivu nuk arrin kurrë të rrisë ritmin apo të sulmojë thellësinë dhe prodhon shumë pak raste të vlefshme. Maximo Perrone bën ç’është e mundur në një goditje me kokë të Marcus Thuram dhe shpëton mbi vijë. Por është vetëm një shkëndijë. Ndjesia është se larianët mund ta gjejnë momentin dhe goditjen në çdo çast. Goli i Da Cunha që vjen në fillim të pjesës së dytë është një goditje e fortë: top i humbur nën presion, asist dhe depërtim, topi në cep të portës. Është aksioni “biliard” i larianëve që legjitimon avantazhin e dyfishtë.
Inter nuk është ai i disa javëve më parë kur, nga 2-0 në disavantazh, arriti ta përmbyste ndeshjen dhe të shënonte katër gola në kampionat. I duhet një shkëndijë dhe e gjen me Çalhanoglu. Dhe gjithçka ndryshon, sepse nga ai moment (mbeten rreth njëzet minuta të mira) skuadra e Fàbregas humbet masat, qetësinë dhe kontrollin e fushës. Brenda pak minutash Inter përmbys ndeshjen me cilësinë e lojtarëve të vet. Mendon sërish turku dhe më pas Sučić. Përmbysja kompletohet, si në kampionat. Zikaltërit në finale: më 13 maj shkojnë në Romë kundër Lazios ose Atalantës.
