Shqipëria dhe Roli Historik në Çlirimin e Kosovës Fjalimi i Shkëlqyer i Presidentit Begaj në 18-vjetorin e Pavarësisë Nga Flamur Buçpapaj

Shqipëria dhe Roli Historik në Çlirimin e Kosovës Fjalimi i Shkëlqyer i Presidentit Begaj në 18-vjetorin e Pavarësisë
Nga Flamur Buçpapaj
Në 18-vjetorin e shpalljes së pavarësisë së Kosovës, shumë liderë folën për këtë ngjarje historike, por shumica dukshëm harruan rolin vendimtar të Shqipërisë dhe sakrificat e saj për lirinë e shqiptarëve të Kosovës. Nuk u përmend asnjë nga luftëtarët shqiptarë nga Shqipëria që ranë heroikisht në mbrojtjen e Kosovës, si Tahir Sinani, Astrit Suli, Ushtar Kavaja, Bilbil Brecani, dhe shumë të tjerë nga Shkodra, Kukësi, Tropoja, Has, Kavaja dhe Malësia e Madhe. Kjo harresë nuk është thjesht një gabim formal, por mohimi i një realiteti historik, i cili kërkon rikthim të kujtesës dhe nderim të drejtë për ata që dhanë gjithçka për lirinë.
Në këtë kuadër, fjalimi i shkëlqyer i Presidentit të Shqipërisë, Begaj, ishte një mesazh krenarie dhe drejtësie historike. Ai rikujtoi se Shqipëria nuk ishte kurrë mbështetëse pasive, por një pjesë aktive, strategjike dhe vendimtare e çlirimit. Ai theksoi se shqiptarët janë një komb i vetëm, në të mirën dhe në të keqen, dhe se Mitrovica, Kosova dhe të gjitha trojet shqiptare janë pjesë e një historie të përbashkët që nuk mund të harrohet. Fjalimi i tij shënoi jo vetëm një moment ceremonial, por edhe një rikthim të kujtesës historike, duke vendosur drejtësinë morale mbi harresën e disa udhëheqësve.
Roli i Shqipërisë gjatë Luftës së Kosovës ishte kompleks dhe strategjik. Divizioni i Kukësit, së bashku me njësitë operative të Shkodrës, Tropojës, Hasit dhe Kavajës, u kthyen në shtyllat kurrizore të operacioneve të UÇK-së. Oficerët shqiptarë hartuan planifikime strategjike, krijuan rrjete komunikimi, koordinuan strehimin dhe furnizimin e luftëtarëve, dhe mbikëqyrën lëvizjet operative në terren për të siguruar sukses maksimal. Secila njësie kishte detyrën e saj: njëra siguronte kalimet e sigurt nëpër male, tjetra koordinonte transportin e armëve dhe shpërndarjen e tyre tek njësitë në front, dhe një tjetër monitoronte vijat e komunikimit për të mbajtur lidhje të pandërprerë mes komandave shqiptare dhe kosovare.
Rrethet veriore të Shqipërisë, duke përfshirë Hasin, Kukësin, Tropojën, Shkodrën, Kavajën dhe Malësinë e Madhe, u kthyen në baza të sigurta për luftëtarët e UÇK-së. Këtu ata gjetën jo vetëm ushqime, armë dhe strehim, por edhe mbështetje morale dhe shpirtërore. Popullata civile shqiptare tregoi një solidaritet të jashtëzakonshëm, duke ofruar strehim dhe ndihmë për familjet e refugjatëve dhe për luftëtarët që u kthyen nga fronti. Çdo qytet dhe çdo rreth shqiptar u kthye në një bazë të organizuar dhe të sigurt, duke dëshmuar se kjo luftë nuk ishte vetëm çështje e Kosovës, por e gjithë kombit shqiptar.
Shqipëria tregoi gjithashtu gatishmëri reale për luftë në rast nevoje. Divizioni i Kukësit dhe njësitë e tjera ishin të gatshme të ndërhynin operativisht, duke koordinuar çdo lëvizje strategjike, dhe duke siguruar që çdo aksion i UÇK-së të kishte mbështetje të plotë. Ky koordinim i përpiktë mes Shqipërisë dhe UÇK-së ishte një nga elementët vendimtarë që garantuan suksesin e operacioneve të çlirimit.
Sakrifica e luftëtarëve shqiptarë nga Shqipëria ishte e jashtëzakonshme. Tahir Sinani, Astrit Suli, Ushtar Kavaja, Bilbil Brecani, dhe të tjerë dhanë jetën për të mbrojtur vëllezërit e tyre kosovarë dhe për të mbajtur gjallë ëndrrën e bashkimit kombëtar. Sakrifica e tyre nuk ishte vetëm për Kosovën, por për gjithë kombin shqiptar. Lufta nuk ishte thjesht një konflikt territorial; ishte betejë për ekzistencën, dinjitetin dhe lirinë e një kombi.
Serbia përdori dhunë të egër, masakra dhe pastrime etnike në përpjekje për të shkatërruar popullsinë shqiptare. Shqipëria, me koordinimin e divizioneve dhe njësive operative, nuk u tërhoq. Ajo u bë portë shpëtimi për refugjatët, bazë strategjike për luftëtarët dhe zë ndërkombëtar për të denoncuar krimet serbe. Ky kombinim i gatishmërisë operative dhe solidaritetit moral tregoi fuqinë e vërtetë të unitetit kombëtar shqiptar.
Fjalimi i Presidentit Begaj ishte brilant dhe i fuqishëm. Ai rikujtoi se Shqipëria nuk ishte thjesht mbështetëse pasive, por një pjesë aktive dhe vendimtare e çlirimit të Kosovës. Ai foli për flamurin kuq e zi, simbol i unitetit dhe sakrificës shqiptare, duke theksuar se Mitrovica, Kosova dhe të gjitha trojet shqiptare janë pjesë e një historie të përbashkët. Ai rikujtoi rëndësinë e nderimit të luftëtarëve shqiptarë nga Shqipëria, duke theksuar se ata që dhanë jetën nuk mund të harrohen kurrë.
Shqipëria ka një detyrë morale dhe historike për të rikujtuar kontributin e saj dhe sakrificën e luftëtarëve shqiptarë. Njohja dhe dokumentimi historik, forca e bashkëpunimit rajonal, memoria dhe drejtësia historike janë elementë të pazëvendësueshëm për të garantuar që historia e shqiptarëve të ruhet e drejtë dhe e plotë. Luftëtarët shqiptarë nga Shqipëria, si Tahir Sinani, Astrit Suli, Ushtar Kavaja, Bilbil Brecani dhe të tjerë nga Shkodra, Kukësi, Tropoja, Has dhe Kavaja, dhanë jetën për lirinë e vëllezërve të tyre dhe për unitetin e kombit shqiptar. Njohja e sakrificës së tyre dhe e rolit të Shqipërisë është detyrë morale dhe themel i një narrativi historik të drejtë dhe të plotë.
Pavarësia e Kosovës nuk është vetëm fitore e popullit kosovar, por e gjithë shqiptarëve. Shqipëria dhe Kosova janë një zemër e vetme që rreh për lirinë, dinjitetin dhe të ardhmen e shqiptarëve. Ky është mesazhi i fuqishëm i këtij 18-vjetori dhe i fjalimit brilant të Presidentit Begaj, një thirrje që nuk duhet harruar kurrë dhe që kujton sakrificën e të gjithë atyre që dhanë gjithçka për lirinë dhe unitetin e kombit shqiptar.
Ky editorjal shërben si një dokument historik, i cili rikthen në kujtesë çdo divizion, çdo njësitë operative, çdo aksion dhe koordinim strategjik, dhe e kthen sakrificën e shqiptarëve të Shqipërisë në një kujtesë të gjallë historike, duke nxjerrë në pah se roli i vendit tonë nuk mund të harrohet kurrë.