EDITORIAL
Parullat serbe të rikthimit në Kosovë – delir pushtues, mbështetje hipokrite dhe përballja me një realitet që nuk e pranojnë
Shkruar nga Flamur Buçpapaj
Bota do të habitet nga ushtria shqiptare nëse cenohet Kosova. Këtë herë jo në parulla, jo në slogane boshe dhe as në mitingje nacionaliste, por në realitetin konkret të mbrojtjes, organizimit dhe fuqisë moderne. Ajo që Serbia e artikulon në pankarta, bota do ta shohë në terren.
Thirrjet serbe “kur ushtria të kthehet në Kosovë” nuk janë shaka politike dhe as folklor për konsum të brendshëm. Ato janë deklarata armiqësore, janë shprehje e hapur e një mendësie pushtuese që nuk është shëruar kurrë. Serbia vazhdon të jetojë me fantazmën e rikthimit, sepse nuk e ka pranuar humbjen historike, morale dhe politike të vitit 1999. Ajo nuk e ka pranuar kurrë lirinë e Kosovës, sepse nuk e ka pranuar kurrë të drejtën e shqiptarëve për të qenë zot në tokën e tyre.
Kjo gjuhë lufte buron nga psikologjia e humbësit që nuk e pranon realitetin. Serbia ka humbur luftëra, por nuk ka humbur mendësinë koloniale. Elitat e saj politike dhe ushtarake ushqehen ende me mite mesjetare, me ide të shekullit të kaluar dhe me një narrativë të rreme viktimizimi. Për to, Kosova nuk është çështje e së drejtës ndërkombëtare, por obsesion identitar. Dhe kur një shtet udhëhiqet nga obsesione, ai bëhet i rrezikshëm jo për shkak të forcës, por për shkak të verbërisë.
Këto thirrje nxiten edhe nga një keqlexim i rrethanave ndërkombëtare. Beogradi beson se Amerika po dobësohet, se NATO po shpërbëhet dhe se Rusia do të imponojë një rend të ri botëror. Ky është një iluzion strategjik. NATO sot është më e zgjeruar dhe më e fortë se kurrë. Amerika nuk po largohet nga Ballkani, por po e konsideron atë një zonë kyçe për stabilitetin evropian. Rusia nuk po ndërton rend të ri, por po thellohet në izolim dhe krizë. Serbia po ndërton politikë mbi dëshira dhe nostalgji, jo mbi fakte dhe realitete.
Një faktor tjetër që i jep Serbisë guxim të rremë është hipokrizia evropiane. Evropa flet për paqe, por toleron armatosjen agresive të Serbisë. Flet për drejtësi, por aplikon drejtësi selektive. Flet për vlera demokratike, por hesht përballë krimeve serbe dhe kërkon dënime ekstreme për UÇK-në, duke tentuar të kriminalizojë luftën çlirimtare shqiptare. Kjo qasje nuk është as neutrale dhe as morale; ajo është e rrezikshme, sepse i dërgon Beogradit mesazhin se gjuha e forcës mund të rikthehet pa pasoja.
Në realitet, Serbia nuk është e mbrojtur nga askush. Ajo është e përdorur. Rusia e përdor si instrument destabilizimi në Ballkan. Disa qarqe evropiane e përdorin si levë presioni politik. Elitat e korruptuara rajonale e përdorin si alibi për dështimet e tyre. Por askush nuk do të derdhë gjak për fantazitë pushtuese serbe. Askush nuk do të rrezikojë paqen evropiane për mitet e Beogradit. Kjo është e vërteta që propaganda serbe nuk ua thotë qytetarëve të saj.
Në këtë delir, Serbia nënvlerëson në mënyrë të rrezikshme ushtrinë shqiptare dhe Ushtrinë e Kosovës. Ajo sillet sikur shqiptarët të jenë ende të pambrojtur, të përçarë dhe pa aleatë. Ky është gabimi i saj strategjik më i madh. Ushtria e Kosovës po formohet mbi standarde moderne, me trajnim perëndimor dhe doktrinë mbrojtëse. Ushtria Shqiptare është pjesë e NATO-s, me kapacitete reale, strukturë profesionale dhe armatim modern. Shqiptarët nuk kanë kompleks pushtimi dhe nuk flasin me parulla. Ata janë aty ku duhet të jenë: në tokën e tyre dhe në aleancat e tyre.
Armatosja e Serbisë nuk është shenjë force, por shenjë frike. Një shtet i sigurt nuk jeton me tanke në ekranet televizive dhe nuk ushqen opinionin publik me gjuhë lufte. Serbia po armatoset sepse e ndjen se epoka e dominimit ka përfunduar dhe sepse e kupton se shqiptarët nuk janë më faktor i dobët, por faktor real stabiliteti dhe sigurie në rajon.
Forcimi i ushtrisë shqiptare nuk është zgjedhje ideologjike, por domosdoshmëri historike. Shqiptarët nuk armatosen për të pushtuar, por për të mos u pushtuar. Nuk armatosen për luftë, por për ta parandaluar atë. Historia ka qenë e pamëshirshme me popujt që nuk kanë ditur të mbrojnë veten. Rusia dhe Evropa e copëtuan kombin shqiptar në shekullin e kaluar. Ky realitet nuk do të përsëritet.
Nëse Serbia vazhdon me këtë gjuhë, pasojat janë të qarta: izolim më i thellë, humbje e besimit ndërkombëtar dhe përballje me një realitet ushtarak që nuk e ka njohur kurrë. Shqiptarët nuk e dëshirojnë luftën, por nuk i tremben asaj. Dhe nëse cenohet Kosova, bota do ta shohë qartë – jo në slogane dhe jo në propagandë – por në realitetin e një ushtrie shqiptare moderne, të organizuar dhe të vendosur për të mbrojtur lirinë.
Kjo nuk është thirrje për luftë.
Është paralajmërim i kthjellët historik.
Sepse koha e parullave ka mbaruar.
Dhe koha e përgjegjësisë kombëtare shqiptare ka filluar.
