Shqiptarët kanë jetuar gjatë shekujve me plagë të hapura që nuk janë thjesht historike, por të rrezikshme politikisht dhe socialisht. Çamëria, Toplica, Kosova, shqiptarët e Maqedonisë dhe çdo copë tokë shqiptare që është humbur, nuk është një fat i pashmangshëm, por rezultat i dobësisë historike dhe mosveprimit politik. Për dekada, heshtja dhe kompromisi i elitave të shitur kanë bërë që plagët të thellohen, duke e bërë Shqipërinë më të dobët në Ballkan dhe më të varur nga të huajt.
Naxionali nuk është thjesht një parti politike. Ai është vijë ndarëse midis dy Shqipërive: Shqipërisë së përulur, të heshtur dhe të varur, dhe Shqipërisë së dinjitetit, të drejtësisë dhe të forcës. Nëse Nacionali vjen në pushtet, këto çështje nuk do të jenë më thjesht fjalë boshe – ato do të trajtohen, dokumentohen dhe kërkojnë zgjidhje reale dhe të paevitueshme.
Historia e copëtimit dhe pasojat e saj
Çështja e tokave shqiptare nuk është një temë e kohës së kaluar. Ajo ka rrjedhë direkte në realitetin e sotëm politik, ekonomik dhe social. Çamëria, Toplica dhe tokat shqiptare në Maqedoni nuk janë humbje që mund të anashkalohen; ato janë plagë të hapura që kërkojnë drejtësi.
Në shekullin XIX dhe XX, shqiptarët nuk kishin një shtet të konsoliduar dhe një diplomaci të fortë për të mbrojtur të drejtat e tyre. Dobësia e tyre u shfrytëzua nga fqinjët, por edhe nga fuqitë e mëdha të kohës, të cilat vendosën ekuilibrat e tyre mbi interesat kombëtare të shqiptarëve. Pas shpalljes së pavarësisë, shumë çështje mbetën të pazgjidhura dhe për këtë, përgjegjësia nuk është vetëm e fqinjëve, por edhe e politikës shqiptare që nuk ka pasur vizion të qartë dhe strategji afatgjatë.
Pushteti i të shiturve dhe servilizmi politik
Politikanët që kanë qeverisur Shqipërinë pas vitit 1990 nuk janë thjesht të paaftë. Ata janë politikisht të shitur, duke e kthyer pushtetin në instrument për karrierë personale dhe jo për mbrojtjen e kombit.
Ata heshtin për Çamërinë, heshtin për Toplicën, heshtin për shqiptarët e Maqedonisë. Heshtja nuk është thjesht frikë – ajo është tradhti e hapur ndaj kombit. Dhe ndërkohë që e quajnë këtë “realizëm”, shqiptarët përjetojnë varfëri, emigrim dhe degradim moral të shtetit.
. Heshtja si instrument i padrejtësisë
Kur një pushtet hesht për plagët e historisë, ai nuk është neutral. Ai është bashkëpunëtor i padrejtësisë. Heshtja për dëbimet, për spastrimet etnike, për pronat e grabitura dhe diskriminimin sistematik, është tradhti morale dhe politike. Një komb që nuk kërkon drejtësi, humbet identitetin e vet dhe nuk mund të ndërtojë të ardhmen.
. Nacionali: vijë ndarëse dhe ndryshim thelbësor
Naxionali nuk vjen për të menaxhuar status quo-në, ai vjen për ta thyer atë. Ai është vijë ndarëse midis frikës dhe dinjitetit, midis heshtjes dhe veprimit. Kur themi se “këto çështje do të zgjidhen”, nuk flasim për retorikë bosh. Flasim për zgjidhje konkrete, të bazuara mbi fakte, dokumente dhe të drejtë ndërkombëtare.
Naxionali nuk do të fshihet pas formulimeve të buta diplomatike. Ai do të flasë hapur dhe do të veprojë në përputhje me interesin kombëtar.
Shteti, drejtësia, familja dhe gjuha shqipe
Programi i Naxionalit bazohet mbi themele që janë lënë të braktisura për dekada:
Shteti: instrument i interesit kombëtar dhe i sovranitetit, jo vegël e oligarkëve;
Drejtësia: nuk është dekor simbolik, por instrument i barazisë dhe përgjegjësisë;
Familja: qelizë morale dhe shoqërore, themel i stabilitetit;
Gjuha shqipe: sovranitet kulturor dhe identitar, jo thjesht dekor kushtetues.
Pa këto themele, çdo institucion dhe çdo propagandë për pavarësi është fasadë e zbrazët.
Ushtria: themeli i sovranitetit të vërtetë
Një shtet i pavarur nuk mund të ekzistojë pa ushtri të fortë. Shqipëria sot ka struktura simbolike, por jo kapacitete reale mbrojtëse.
Naxionali do të ndërtojë një ushtri moderne, të aftë dhe konkurruese, me kapacitete reale:
në tokë, për mbrojtje të integritetit territorial;
në det, për mbrojtje të sovranitetit detar;
në ajër, për kontroll strategjik dhe sigurimin e hapësirës ajrore.
Ky nuk është ushtri për agresion, por për parandalim dhe respekt. Pa ushtri të fortë, nuk ka sovranitet, dhe pa sovranitet nuk ka politikë të lirë.
Miqësia me Perëndimin: partneritet, jo nënshtrim
Marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara dhe Perëndimin janë strategjike, por miqësia nuk duhet të shndërrohet në nënshtrim. Një shtet respektohet vetëm kur ka qëndrim të fortë dhe vizion kombëtar.
Naxionali do të jetë pro-perëndimor, por jo i përulur. Aleatët nuk respektojnë frikacakët dhe nuk investojnë tek ata që nuk kanë shtyllë kurrizore.
. Çështjet historike shqiptare
Çamëria, Toplica, shqiptarët e Maqedonisë dhe shqiptarët e Kosovës nuk janë çështje të harruara. Ato janë plagë të hapura që kërkojnë drejtësi dhe zgjidhje reale.
Naxionali do të hapë arkivat, do të ndërtojë dosje, do të kërkojë njohje ndërkombëtare dhe dëmshpërblim. Kjo nuk është hakmarrje; kjo është drejtësi dhe ripërtëritje e dinjitetit kombëtar.
Pasojat e mosveprimit dhe nevoja për ndryshim
Heshtja dhe kompromisi kanë sjellë pasoja të rënda:
humbje të pronave dhe resurset ekonomike;
varfëri dhe emigrim masiv;
copëtim demografik dhe shkatërrim identitar;
mosbesim i qytetarëve tek institucionet.
Naxionali do të ndërpresë këtë cikël. Ai nuk do të vijë për të menaxhuar status quo-në, por për të rindërtuar shtetin, institucionet dhe krenarinë kombëtare.
. Brezat e rinj dhe koha e re
Brezat e rinj nuk pranojnë më pushtet pa dinjitet, nuk pranojnë më politikanë që masin sovranitetin me miratime ambasadash. Nuk pranojnë më heshtje të organizuar dhe nuk pranojnë më shtet që i frikësohet historisë së vet. Koha e elitave të shitur po mbaron. Koha e frikës po mbyllet. Koha e pushtetit të përulur ka marrë fund. Koha jonë ka ardhur.. Rikthimi i shtetit te vetja
Nëse Naxionali vjen në pushtet:
çështjet kombëtare nuk do të heshten më;
dosjet historike dhe pronat do të trajtohen institucionalisht dhe juridikisht;
shteti do të flasë me zërin e vet dhe do të ndërtojë sovranitet real;
drejtësia do të vendoset mbi faktet dhe historinë;
ushtria do të jetë e fortë dhe konkurruese;
aleatët do të respektojnë Shqipërinë si partner të barabartë;
identiteti dhe dinjiteti kombëtar do të rivendosen;
brezat e rinj do të trashëgojnë një shtet të pavarur dhe të respektuar.
Koha është e jona.
Shteti është i yni.
Drejtësia nuk negocizohet.
Sovraniteti nuk dhurohet – ndërtohet.
Flamur Buçpapaj
