BORDI I PAQES: SHQIPËRIA, ALEANCAT STRATEGJIKE DHE SUKSESI I VJOSA OSMANIT
FLAMUR BUÇPAPAJ
Paqja nuk është thjesht mungesë lufte; ajo është produkt i vendimeve politike, i aleancave të qëndrueshme dhe i vizionit strategjik. Ftesa që Shqipëria të jetë pjesë e një Bordi Ndërkombëtar për Paqen përbën një moment domethënës për diplomacinë shqiptare dhe për pozicionimin e saj global. Kjo ftesë nuk është rastësi, por rezultat i një rreshtimi të qartë gjeopolitik dhe i një orientimi të pandryshueshëm euro-atlantik.
Roli i Bordit të Paqes
Ky bord nuk ka mandat vetëm për Palestinën, por synon të shërbejë si platformë konsultimi, ndërmjetësimi dhe ndikimi diplomatik në konfliktet globale, kudo ku paqja është e brishtë. Ai është një instrument politik dhe moral, ku vendet anëtare kontribuojnë me qëndrime, propozime dhe presion diplomatik për zgjidhje paqësore.
Në këtë kontekst, Shtetet e Bashkuara të Amerikës mbeten arkitekti kryesor i këtyre iniciativave. Për Shqipërinë, Amerika nuk është thjesht aleat, por miku më i madh historik dhe strategjik. Mirënjohja ndaj SHBA-së nuk është retorikë, por realpolitik: pa mbështetjen amerikane, shumë nga arritjet kombëtare shqiptare – përfshirë Kosovën – do të kishin qenë të pamundura.
Çështja e Çmimit të Paqes dhe figura e Trump
Debati nëse një president amerikan – përfshirë Donald Trump – mund të marrë një çmim paqeje është pjesë e politikës globale. Çmimet janë simbolike; rëndësi ka rezultati konkret në terren. Nëse një administratë arrin të ulë tensione, të hapë dialog ose të ndalë përshkallëzime lufte, atëherë historia do ta gjykojë mbi fakte, jo mbi simpati politike.
Pse Edi Rama nuk shkoi? Një dilemë diplomatike
Mosprania e Kryeministrit Rama nuk ishte thjesht mungesë fizike, por një situatë politike e ndërlikuar. Ai gjendej mes dy blloqeve të fuqishme:
nga njëra anë SHBA dhe Izraeli,
nga ana tjetër Franca, Gjermania dhe vende kyçe të BE-së, të cilat mbajnë në dorë fatet e integrimit europian të Shqipërisë.
Zgjedhja e arsyetimit publik ishte e kujdesshme, por realiteti është se diplomacia shqiptare ndodhej në hall strategjik: kë të mos zhgënjesh? Trump apo Macron? Uashingtonin apo Brukselin? Në një kohë kur situata ndërkombëtare, pas Groenlandës dhe krizave të tjera globale, është jashtëzakonisht e tensionuar, çdo hap peshohet dyfish.
Izraeli dhe Palestina: një qëndrim realist shqiptar
Izraeli mbetet popull mik i shqiptarëve, dhe mbështetja ndaj tij ka qenë historikisht e qëndrueshme. Nga ana tjetër, është fakt politik se Palestina dhe shumë vende myslimane kanë mbajtur qëndrime pro-Serbisë dhe kundër njohjes së Kosovës. Kjo nuk është çështje emocionale, por realitet diplomatik, që Shqipëria dhe Kosova nuk mund ta injorojnë.
Gabimi parlamentar dhe paradoksi i paqes
Parlamenti shqiptar bëri një gabim procedural duke votuar një marrëveshje të pafirmosur, duke treguar se entuziazmi për paqen ndonjëherë tejkalon korrektësinë institucionale. Megjithatë, historia tregon se për paqen shpesh ia vlen rreziku, për sa kohë që korrigjimet bëhen në kohë.
VJOSA OSMANI: SUKSESI I KOSOVËS NË BORDIN E PAQES
Mbresëlënës është përfaqësimi i Kosovës dhe sidomos figura e Presidentes Vjosa Osmani. Ajo tashmë është shndërruar në një nga udhëheqëset më të respektuara të rajonit, duke treguar:
aftësi të lartë diplomatike,
komunikim të qartë me partnerët ndërkombëtarë,
dhe një figurë të pastër morale e institucionale.
Shkaqet e suksesit
Konsistencë në mbrojtjen e interesit shtetëror të Kosovës
Afërsi strategjike me SHBA-në
Gjuhë politike moderne, e kuptueshme për Perëndimin
Pasojat dhe rrjedhojat
Rritje e njohjeve dhe e legjitimitetit ndërkombëtar të Kosovës
Fuqizim i zërit kosovar në tryezat globale
Konsolidim i Kosovës si faktor paqeje, jo si problem sigurie
Kjo është ndoshta arritja më e madhe e Kosovës pas Pavarësisë. Vjosa Osmani ka dëshmuar se duhet rizgjedhur, sepse përfaqëson një brez të ri udhëheqjeje: profesionist, dinjitoz dhe efektiv.
Shkaqet Sociale dhe Bota Pas Bordit të Paqes
Shoqëritë që mbështesin paqen janë shoqëri që:
kërkojnë stabilitet për zhvillim ekonomik,
refuzojnë izolimin ideologjik,
dhe investojnë te diplomacia, jo te konfliktet.
Bota pas këtij bordi nuk do të jetë më e qetë automatikisht, por do të jetë më e strukturuar në përpjekjet për paqe. Dhe në këtë botë, Shqipëria dhe Kosova – falë orientimit të tyre perëndimor – kanë zgjedhur anën e duhur të historisë.
Paqja nuk është neutrale. Ajo ka aleatë. Dhe ne kemi zgjedhur aleatët tanë.
