SHQIPËRIA NJË KOMB QË SHUHET PA ZHURMË Flamur Bucpapaj Editorial per rtv Nacional

Shqipëria nuk po bie me zhurmë. Nuk ka tanke në rrugë, nuk ka shpallje lufte, nuk ka bombardime. Rënia e saj është e heshtur, e ngadaltë, por e pamëshirshme. Ajo po ndodh çdo ditë përmes ikjes, varfërisë, padrejtësisë dhe një pushteti që nuk largohet kurrë.
Në këtë vend është normalizuar absurdi:
një njeri rri në pushtet 30 vjet, ndërsa një popull i tërë detyrohet të jetojë në gurbet, ose të mbijetojë në kushte çnjerëzore brenda kufijve të vet. Kjo nuk është më çështje ideologjie apo partie. Është çështje ekzistence kombëtare.
. PUSHTETI 30-VJEÇAR: NGA QEVERISJE NË KASTË
Në çdo shoqëri demokratike, pushteti është i përkohshëm. Në Shqipëri, pushteti është kthyer në pronë. Tridhjetë vjet dominim politik – direkt ose indirekt – kanë krijuar një realitet ku:
shteti nuk ndryshon
elitat nuk rinovohen
përgjegjësia zhduket
Kur pushteti zgjatet aq shumë, ai nuk qeveris më – ai sundon.
Kapja e institucioneve
Institucionet nuk janë më të pavarura. Gjykatat, administrata, mediat, ekonomia – të gjitha janë të lidhura me pushtetin politik. Ligji nuk vepron ndaj të fortëve, por vetëm ndaj të dobëtve.
Demokracia formale
Zgjedhjet ekzistojnë, por zgjedhja reale mungon. Populli voton, por nuk vendos. Ndryshojnë sloganet, jo sistemi.
Kjo gjendje prodhon një shtet që i shërben pushtetit, jo qytetarit.
. SHOQËRIA E NDARË: SUNDUESIT DHE TË IKURIT
Shqipëria sot është një shoqëri e copëzuar në shtresa të pabarabarta, jo vetëm ekonomikisht, por ekzistencialisht.
. Shtresa e pushtetit (1–3%)
Një pakicë e vogël që:
kontrollon pasurinë kombëtare
përfiton nga koncesionet dhe korrupsioni
jeton e shkëputur nga realiteti i shumicës
Kjo shtresë nuk e ndien krizën. Ajo ka vila, llogari bankare, shërbim shëndetësor privat dhe siguri absolute.
. Shtresa e frikës (15–20%)
Administratë, mësues, mjekë, profesionistë që:
heshtin për të mos humbur vendin e punës
shohin padrejtësinë, por nuk flasin
mbijetojnë pa dinjitet
Kjo shtresë e mban sistemin në këmbë me heshtjen e saj.Shtresa e braktisur (70%+)
Punëtorë, pensionistë, të rinj, fshatarë, emigrantë. Këta janë:
pa siguri
pa mbrojtje
pa të ardhme
Këta ose ikin, ose shuhen ngadalë.
SHTETI QË NUK KRYEN FUNKSIONET BAZË
Një shtet ekziston vetëm nëse kryen funksionet e tij themelore. Shqipëria dështon pothuajse në çdo aspekt.
Ushtria dhe siguria
Pa ushtri funksionale nuk ka sovranitet real. Shqipëria ka struktura formale, por jo fuqi reale mbrojtëse. Kjo e bën shtetin të varur dhe të pambrojtur.
Mjekësia: jeta me pagesë
Spitalet publike janë të varfra, të mbingarkuara, shpesh çnjerëzore. Shëndeti është kthyer në mall tregu. Kush nuk ka para, nuk ka jetë.
Arsimi: fabrika diplome
Shkollat dhe universitetet nuk përgatisin qytetarë të aftë, por konsumatorë zhgënjimi. Truri largohet jashtë, mediokriteti mbetet brenda.
PASOJAT SOCIALE: SHPOPULLIMI DHE VDEKJA E HESHTUR
Shpopullimi masiv
Fshatra bosh, qytete që plaken, familje të copëtuara. Shqipëria po humb brezat e rinj. Ky nuk është emigracion – është ikje kolektive.
Vdekja për bukë
Njerëz që vdesin:
në kantierë pa siguri
në spitale pa ilaçe
në varfëri ekstreme
Kjo është dhunë strukturore, jo rastësi.
Shkatërrimi i besimit
Kur shteti nuk funksionon, shoqëria shpërbëhet. Ligji nuk respektohet sepse nuk është i drejtë. Solidariteti zhduket.
A JEMI POPULL BARITOR APO POPULL I TRADHTUAR?
Shqiptarët punojnë dhe ndërtojnë kudo në botë. Vetëm në Shqipëri nuk munden. Kjo tregon se problemi nuk është populli, por sistemi.
Ne nuk jemi popull pa vlera. Jemi popull pa shtet funksional.
A MUND TË JEMI MË SHTET?
Një shtet pa popull aktiv, pa drejtësi dhe pa shpresë, është vetëm një emër në hartë.
Nëse kjo gjendje vazhdon:
Shqipëria do të jetë territor pa komb
shtet formal pa sovranitet real
atdhe simbolik për emigrantët
: DY RRUGË, ASNJË E TRETA
Shqipëria është në një pikë historike. Nuk ka më kohë për iluzione.
Ose ndryshim rrënjësor: fund i pushtetit të përjetshëm, drejtësi reale, shtet social.
Ose shpopullim total: ikje, plakje, zhdukje.
Nëse njëri rri 30 vjet në pushtet dhe tjetri ikën ose vdes për bukë, kjo nuk është demokraci.
Është dështim historik.
Dhe historia nuk fal kombet që pranojnë padrejtësinë si normalitet.